W gabinecie Ars Diavoli – Ozzy Osbourne zajmuje miejsce szczególne. Jego rozpoznawalny, surowy i nieokiełznany wokal regularnie wypełnia przestrzeń pracowni – emanując ekspresją, magnetyzmem i hipnotyczną, twórczą energią. Towarzyszy mi w godzinach intensywnej pracy, wyznaczając puls kreatywności i stanowiąc nieprzewidywalne tło dla procesu powstawania nowych koncepcji.
Ozzy należał do pokolenia artystów, dla których rock był autentycznym sposobem życia – żywiołem, w którym twórczość, scena i codzienność stanowiły niepodzielną całość. Muzyka Ozzy’ego Osbourne’a odcisnęła trwały ślad na mojej duszy. Jej buntownicza natura i niepokorna ekspresja przemówiły do mnie na poziomie wewnętrznego rezonansu, który trafił w najgłębsze obszary mojej duchowości i świadomości twórczej.
Urodzony w 1948 roku w Birmingham – w realiach powojennego, przemysłowego miasta, które ukształtowały dymy fabryk i surowy rytm robotniczej codzienności – John Michael Osbourne przeszedł drogę od biedy i konfliktu z prawem do pozycji jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii muzyki rockowej i metalowej.
W Black Sabbath, założonym w 1968 roku z Tony’m Iommi’m, Geezerem Butlerem i Billem Wardem, Ozzy rozpoczął swój diaboliczny pochód na sam szczyt. Płyty takie jak „Black Sabbath” (1970) czy „Paranoid” (1970) stały się manifestem epoki, echem wojny w Wietnamie, nuklearnym cieniem i początkiem wielkich zmian w świecie rock’n’rolla. Utwory „Iron Man” i „War Pigs”, funkcjonowały jako przenikliwa, artystyczna diagnoza epoki – komentarz do kryzysu cywilizacyjnego, oraz napięcia pomiędzy jednostką a systemem. W warstwie symbolicznej i tekstowej opisywały świat pogrążony w chaosie, w którym struktury społeczne i instytucjonalne wywierają presję na indywidualność.
Jego solowa kariera – od „Blizzard of Ozz” (1980) po „Patient Number 9” (2022) – to kronika osobistych upadków i zmartwychwstań – uzależnień, międzynarodowej sławy, tras koncertowych i skandali.
Ozzy Osbourne przez całe życie zmagał się z dysleksją i ADHD – trudnościami, które w jego przypadku, zamiast tłumić potencjał, stały się katalizatorem niezwykłej kreatywności i ekspresji. Jego droga dowiodła, że neuroatypowość nie jest wyrokiem ograniczenia, lecz może stanowić unikalne źródło siły i oryginalności. Chaos percepcji, raz świadomie ukierunkowany, przekształca się w paliwo dla innowacji, a nielinearne postrzeganie rzeczywistości rodzi autentyczną, niepodrabialną moc twórczą. Właśnie w pozornym ograniczeniu często kryje się zalążek najwspanialszych, niepowtarzalnych talentów.
W kolejnych latach artysta zmagał się z poważnymi schorzeniami, w tym z chorobą Parkinsona oraz chorobą wieńcową. Mimo problemów zdrowotnych powracał na koncerty – nie tylko z widocznym drżeniem głosu i ciała, ale i z niezłomną wolą kontynuowania swojego spektaklu. Trudności z pamięcią i koncentracją wpływały na techniczne aspekty wykonania, nigdy jednak nie osłabiły jego charyzmy ani zdolności do budowania niezapomnianego widowiska. Show było jego żywiołem, przestrzenią, w której mógł w pełni zaistnieć i wykorzystać swój potencjał.
„Nie jestem gwiazdą, jestem przetrwańcem” – powtarzał w rozmowach z dziennikarzami, definiując siebie poprzez odporność i determinację, a nie estradowy splendor. Analizy genetyczne przeprowadzone przez firmę Knome wskazały u artysty rzadką mutację genetyczną, zwiększającą tolerancję organizmu na działanie alkoholu i narkotyków. Ciekawostka ta miała tłumaczyć, w jaki sposób przetrwał dekady ekscesów, które dla większości ludzi okazałyby się śmiertelne.
W gabinecie wydawnictwa i jednocześnie warsztacie Ars Diavoli, jego muzyka jest oprawiona w piekielne ramy: „Mr. Crowley” (1980) zmierza się z okultystycznymi fantasmagoriami, „Bark at the Moon” (1983) ewokuje surowe, diaboliczne formy i monumentalność mrocznej estetyki, a „Mama, I’m Coming Home” (1991) wprowadza poruszający kontrapunkt – motyw powrotu, odkupienia i nieugiętego dążenia ku Światłu nawet z najgłębszych otchłani cienia.
5 lipca 2025 roku, na stadionie Villa Park w Birmingham – mieście uznawanym za kolebkę Black Sabbath – odbył się „Back to the Beginning”, pożegnalny koncert wieńczący epokę sceniczną artysty. Wydarzenie zgromadziło 40 000 uczestników pod sceną oraz około 6 milionów widzów w transmisji internetowej, podkreślając globalny wymiar jego dziedzictwa i symboliczne zamknięcie rozdziału, który przez dekady współkształtował kulturę rocka.
Podczas pożegnalnego koncertu Ozzy’ego Osbourne’a wystąpiły gwiazdy estrady, w tym Slayer, Metallica, Guns N’ Roses i Steven Tyler. Kulminacyjnym punktem wieczoru był jednak występ samego Ozzy’ego w towarzystwie oryginalnego składu Black Sabbath. Zespół, po raz pierwszy od ponad dwóch dekad, ponownie połączył siły z wokalistą, symbolicznie zamykając trwający ponad dwadzieścia lat okres przerwy we wspólnym występowaniu i wieńcząc jeden z najważniejszych rozdziałów w historii muzyki heavymetalowej.
Mimo poważnych problemów zdrowotnych Ozzy Osbourne zaprezentował dziewięć utworów, siedząc na specjalnie zaprojektowanym, czarnym tronie Księcia Ciemności. Jego głos – choć naznaczony wyraźnym osłabieniem i drżeniem – zachował charakterystyczną dla niego siłę i emocjonalny przekaz.
Dwudziestego drugiego lipca 2025 roku, zaledwie siedemnaście dni po historycznym koncercie „Back to the Beginning” w Villa Park, świat obiegła druzgocąca wiadomość: Ozzy Osbourne zmarł w wieku 76 lat w swojej rezydencji w Buckinghamshire. Legendarny artysta odszedł w spokoju, w otoczeniu najbliższej rodziny – żony Sharon, dzieci oraz wnuków – kończąc tym samym jedną z najbardziej burzliwych, a zarazem inspirujących kart w dziejach muzyki.
W dniu ogłoszenia jego śmierci, kiedy wieści rozchodziły się szerokim echem przez serwisy informacyjne i media społecznościowe, w moim gabinecie czekała przesyłka. W jej wnętrzu znajdowały się zamówione wcześniej płyty winylowe Ozzy’ego – egzemplarze, które miały uzupełnić moją kolekcję.
Gdy w pomieszczeniu rozbrzmiały pierwsze akordy albumu „Patient Number 9”, ogarnęło mnie głębokie i przejmujące poczucie straty. Siła tej emocji była porównywalna z bólem towarzyszącym odejściu osoby niezwykle bliskiej – kogoś, kto przez wiele lat był stałym towarzyszem w chwilach najgłębszej inspiracji i osobistych przeżyć.
Ozzy Osbourne odszedł, mierząc się ze śmiercią jak równy z równym, na własnych warunkach i w zgodzie z osobistym kodeksem wartości. Pozostawił po sobie dziedzictwo o trwałej randze kulturowej: dyskografię, której potencjał oddziaływania wykracza poza ramy epoki.
Najważniejszym elementem jego spuścizny nie są jednak wyłącznie nagrania, lecz postawa: afirmacja wolności twórczej, niezwykła siła ekspresji oraz konsekwentne prawo do autentycznego, nieskrępowanego bycia sobą, nawet jeśli wiązało się to z przekraczaniem norm, ograniczeń fizycznych i psychicznych, oraz podejmowaniem ryzyka.
Jedynie autentyczna manifestacja wypływająca z głębi serca posiada moc, by skruszyć ograniczenia mentalne, przełamać barykady „wewnętrznego więzienia” i otworzyć człowieka na rzeczywistą przemianę. To właśnie szczerość ekspresji, a nie jej skala czy forma, stanowi klucz umożliwiający dostęp do Światła, które ma charakter egzystencjalny, a nie wyłącznie symboliczny.
W gabinecie Ars Diavoli, obok winylowych albumów, na honorowym miejscu stoi czarna ramka skrywająca za szkłem niezwykłą pamiątkę – autograf Artysty złożony na ulotce promującej „Patient Number 9”. Jest to mała cząstka jego obecności, która w moim życiu zajmuje miejsce wyjątkowe i pełne mocy. Jest to również świadectwo tego, że najciemniejsze doświadczenia mogą stać się zaczynem twórczej transmutacji – prowadząc do Wielkiego Dzieła, które przerasta ułomności, uzależnienia, czas i oczekiwania, pozostając dowodem życia przeżytego w pełni i na własnych zasadach.
3 grudnia 2025 r., w dniu 77. urodzin Ozzy’ego Osbourne’a
Arkadiusz Siejda
