Grigorij Ottonowicz Mebes

Grigorij Ottonowicz Mebes (1868–1934) – rosyjski okultysta znany pod pseudonimem G.O.M.; matematyk, fizyk.

Porzuciwszy karierę akademicką, Mebes oddał się studiom hermetycznym, kabalistycznym i masonerii, czerpiąc z tradycji egipskiej, wedyjskiej oraz inspiracji francuskich okultystów, takich jak Éliphas Lévi i Papus. W 1910 roku, dzięki rekomendacji polskiego martynisty Czesława Czyńskiego (Punar Bhava), został przyjęty do Zakonu Martynistów w Petersburgu, gdzie otrzymał stopień inspektora generalnego petersburskiego oddziału zakonu. Przyjmując mistyczne imię Butator (geniusz matematyki), szybko uniezależnił się od paryskich mentorów, zakładając w 1912 roku Autonomiczny Zakon Martynistów Rosyjskiej Obediencji (później Zakon Martynistów Wschodniej Obediencji). Jako założyciel Szkoły Inicjacji Zachodniego Ezoteryzmu, stał się archetypem „wtajemniczonego w starym stylu” – mistrzem o nieskazitelnej moralności, głębokiej wiedzy i charyzmie przewyższającej nawet francuskie wzorce.

W latach 1911–1912 w Piotrogrodzie prowadził słynny cykl wykładów z zakresu hermetyzmu, kabały, tarota i alchemii. Owocem tych seminariów stało się jego opus magnum  – „Kurs Encyklopedyczny Okultyzmu” („Курс энциклопедии оккультизма”), uznawane za jedno z najważniejszych kompendiów wiedzy okultystycznej epoki.

Pomimo ostatecznego zerwania ze strukturami francuskiego martynizmu, baron G. O. Mebes nie utracił fascynacji dziełami i myślą Gérarda Encausse’a, znanego pod pseudonimem Papus. W jego własnym nauczaniu – zwłaszcza w „Kursie Encyklopedycznym Okultyzmu” – odnajdujemy liczne inspiracje zaczerpnięte z martynistycznej tradycji, jak również elementy filozofii Papusa przeszczepione na grunt rosyjski i syntezowane z własnymi wizjami.

W 1921 roku na podstawie kolejnych wykładów zostało opublikowane jego kolejne dzieło pt.: „Medytacja nad Arkanami Tarota. Dodatki do encyklopedii okultyzmu” („Медитация на Арканы Таро. Дополнения к энциклопедии оккультизма”), które rozszerza i uzupełnia wiedzę zawartą w „Kursie Encyklopedycznym Okultyzmu”.

W czasie bolszewickiego terroru został aresztowany, a jego działalność została zakazana. Zmarł na zesłaniu, prawdopodobnie w 1934 roku. Według legendy, na grobie Mebesa, położonym w surowym syberyjskim klimacie, wyrosła i rozkwitła ciepłolubna akacja, symbolizująca niezniszczalność jego mądrości.

Nauki Grigorija Ottonowicza Mebesa wywarły ogromny wpływ na środowiska martynistyczne i okultystyczne w Europie i poza jej granicami.