Julian Tuwim

Julian Tuwim (1894–1953) – jeden z najwybitniejszych poetów dwudziestowiecznej Polski, tłumacz, eseista i okultysta. Choć znany głównie z poezji dla dzieci, w cieniu tej popularności ukrywał się alchemik i pasjonat wiedzy zakazanej: badacz czarów, demonologii i rytuałów satanicznych.

Jego fascynacje zaowocowały tzw. „Cyklem satanicznym” – szeregiem dzieł, w których odsłaniał dziedzictwo tajemnej wiedzy. W 1924 roku opublikował „Czary i czarty polskie” i „Wypisy czarnoksięskie”. W broszurze „Czarna msza” (1925) przedstawił szokującą historię sabatów, krwawych ofiar i paktów z diabłem. „Tajemnice amuletów i talizmanów” z 1926 roku dotyczą kwestii symboliki astrologicznej i okultystycznej, a także magicznych przedmiotów, roślin, kamieni, kryształów, etc.

Julian Tuwim jest tłumaczem „Diabła zakochanego” Jacques’a Cazotte’a. Przybliżył on polskim czytelnikom wersję noweli opartą na ostatecznej edycji z 1776 roku, która stała się pierwszym tomem kolekcji literatury okultystycznej Ars Diavoli – Biblioteki Diabologicznej.